تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 پاییز 1404 1404 09 30 The Role of Physical–Environmental Components of Campus Public Spaces in Students’ Intention to Continue Studying: The Mediating Role of Perceived Environmental Quality, Student Satisfaction, and Voluntary Presence Outside Class Hours نقش مؤلفه‌های کالبدی–محیطی فضاهای عمومی دانشگاه بر تمایل به ادامه تحصیل دانشجویان با تأکید بر نقش میانجی کیفیت محیطی ادراک‌شده، رضایتمندی و حضورپذیری در ساعات غیرکلاسی 1 19 FA عباسعلی رنجبر گروه معماری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران. مریم شباک گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران. نیما نوروزی گروه معماری، واحد جویبار، دانشگاه آزاد اسلامی، جویبار، ایران. سیامک نیری گروه معماری، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامی، نور، ایران. Journal Article 1404/05/10 <p>The purpose of this study was to examine the role of physical–environmental components of campus public spaces in students’ intention to continue studying, emphasizing the mediating roles of perceived environmental quality, student satisfaction, and voluntary presence outside class hours. This study employed a mixed-method exploratory–explanatory design. In the qualitative phase, thematic analysis and expert interviews were conducted to identify key physical–environmental components of campus public spaces. In the quantitative phase, survey data were collected from 374 university students using a researcher-developed questionnaire. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) with SmartPLS software. Reliability, validity, and structural relationships among variables were assessed. The results indicated that physical–environmental components had a significant positive effect on perceived environmental quality (β=0.893, p&lt;0.001), student satisfaction (β=0.433, p&lt;0.001), voluntary presence outside class hours (β=0.342, p&lt;0.001), and intention to continue studying (β=0.237, p&lt;0.001). Perceived environmental quality significantly influenced satisfaction (β=0.446, p&lt;0.001), voluntary presence (β=0.205, p=0.002), and intention to continue studying (β=0.177, p&lt;0.001). Student satisfaction significantly affected voluntary presence (β=0.435, p&lt;0.001) and intention to continue studying (β=0.217, p&lt;0.001). Voluntary presence also had a significant positive effect on intention to continue studying (β=0.351, p&lt;0.001). Mediation analysis showed that satisfaction and voluntary presence partially mediated the relationship between environmental quality and intention to continue studying. The findings demonstrate that the physical–environmental quality of campus public spaces plays a critical role in shaping students’ environmental experience, satisfaction, and voluntary presence, which in turn strengthens their intention to continue studying; therefore, improving the design quality of campus public spaces can serve as an effective strategy to enhance student retention.</p> <p>هدف این پژوهش تبیین نقش مؤلفه‌های کالبدی–محیطی فضاهای عمومی دانشگاه بر تمایل دانشجویان به ادامه تحصیل با تأکید بر نقش میانجی کیفیت محیطی ادراک‌شده، رضایتمندی دانشجویان و حضورپذیری در ساعات غیرکلاسی است. این پژوهش با رویکرد ترکیبی اکتشافی–تبیینی انجام شد. در مرحله کیفی، با استفاده از تحلیل مضمون و مصاحبه با خبرگان حوزه معماری و طراحی محیط‌های آموزشی، مؤلفه‌های کالبدی–محیطی استخراج شد. در مرحله کمّی، با استفاده از روش پیمایشی و پرسشنامه محقق‌ساخته، داده‌ها از 374 دانشجوی دانشگاه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار SmartPLS انجام شد و پایایی، روایی و روابط ساختاری مدل مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که مؤلفه‌های کالبدی–محیطی اثر مثبت و معناداری بر کیفیت محیطی ادراک‌شده (β=0.893، p&lt;0.001)، رضایتمندی دانشجویان (β=0.433، p&lt;0.001)، حضورپذیری در ساعات غیرکلاسی (β=0.342، p&lt;0.001) و تمایل به ادامه تحصیل (β=0.237، p&lt;0.001) دارند. همچنین کیفیت محیطی ادراک‌شده اثر معناداری بر رضایتمندی (β=0.446، p&lt;0.001)، حضورپذیری (β=0.205، p=0.002) و تمایل به ادامه تحصیل (β=0.177، p&lt;0.001) نشان داد. رضایتمندی اثر مثبت بر حضورپذیری (β=0.435، p&lt;0.001) و تمایل به ادامه تحصیل (β=0.217، p&lt;0.001) داشت. حضورپذیری نیز اثر مثبت و معناداری بر تمایل به ادامه تحصیل نشان داد (β=0.351، p&lt;0.001). نتایج میانجی‌گری نشان داد که رضایتمندی و حضورپذیری نقش میانجی جزئی در رابطه میان کیفیت محیطی و تمایل به ادامه تحصیل ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که کیفیت کالبدی–محیطی فضاهای عمومی دانشگاه نقش کلیدی در شکل‌دهی تجربه محیطی، رضایتمندی و حضورپذیری دانشجویان دارد و از طریق این سازوکارها می‌تواند تمایل آنان به ادامه تحصیل را تقویت کند؛ بنابراین، بهبود کیفیت طراحی فضاهای عمومی دانشگاه می‌تواند به‌عنوان راهبردی مؤثر برای افزایش ماندگاری تحصیلی دانشجویان مورد توجه قرار گیرد.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/124/117