تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 زمستان 1404 1404 10 01 Formulating the Theoretical Framework and Transdisciplinary Structural Model for the Post-COVID Architectural Design Studio in the Digital Era (With an Examination of the Challenges and Opportunities of the COVID-19 Pandemic) تدوین چهارچوب نظری و مدل ساختاری فرارشته­ای آموزشی کارگاه طراحی معماری پسا کرونا در زمانه دیجیتال (با بررسی چالش‌ها و فرصت‌های  همه گیری کووید-19) 1 29 FA امید دژدار گروه معماری، واحد همدان ، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. سارا زرنگار زاده شیرازی دانشجو دکتری، گروه معماری ، واحد همدان ، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران. Journal Article 1404/06/01 <p>The formulation of innovative approaches has consistently been a central concern for educational planners, and given the pivotal role of the design studio in architectural education, this study aims to enhance learning processes in the architectural design studio by developing a theoretical framework and a new hybrid structural model (online/on-site). The present research adopts a fundamental theoretical purpose grounded in deductive reasoning and documentary studies. The methodological position of the study corresponds to descriptive post-event research as well as content analysis within a causal-comparative research design. Through a review of the literature focusing on the exploration of opportunities and challenges arising from the COVID-19 period—resulting from the integration of online instruction with traditional architectural education—and the feedback of these developments on universities, faculty members, and students, the study seeks to answer two key research questions: What are the contemporary challenges and opportunities of the design studio? and How might the global COVID-19 pandemic affect the structural configuration of the architectural design studio in the digital age? Subsequently, through the review of prior research, three educational approaches grounded in optimization of adaptation and flexibility, networking, and discovery were selected. These three approaches were integrated into the conceptual model and aligned with the three conventional structural configurations of the architectural design studio (non-online traditional models). Further, by employing parameters from information and communication technologies, a transdisciplinary approach, and ultimately the use of the 2030 LEGO Educational Model—with emphasis on online learning, transdisciplinary orientation, and self-regulation—a new hybrid theoretical and structural model was developed to enhance learning activities in contemporary architectural design studios.</p> <p>طراحی رویکردهای نوین همواره مورد توجه برنامه­ریزان اموزشی بوده و با توجه به جایگاه کارگاه طراحی در آموزش معماری، توجه به ارتقا رویکرد مقولات یادگیری کارگاه طراحی معماری با تدوین چهارچوب نظری  و مدل ساختاری نوین ترکیبی (انلاین / حضوری) هدف این تحقیق می­باشد. روش تحقیق پژوهش حاضر دارای هدف بنیادی نظری بر مبنای استدلال عقلی قیاسی و با مطالعات کتابخانه­ای است جایگاه روش تحقیقی تو صیفی پس رویدادی و نیز تحلیلی محتوایی از نوع تحقیقات علّی -تطبیقی قلمداد می­شود که با بررسی ادبیات  موضوع مبنی برتمرکز بر واکاوی فرصت­ها و چالش­های  دوران کرونا (که از ادغام اموزش برخط  با اموزش حضوری معماری بوجود امده است) وبازخورد آن‌ها بر دانشگاه­ها اساتید دانشجویان انجام می­گیرد در کاوش برای پاسخگویی به دو سؤال پژوهش: چالش­ها و فرصت­های معاصر کارگاه طراحی چیست؟ اثرات پاندمی جهانی کرونا بر ساختار کارگاه طراحی معماری در عصر دیجیتال چگونه می­تواند باشد؟ در ادامه با بررسی پیشینه پژوهش سه رویکرد آموزشی مبتنی بر بهینه سازی انطباق وانعطاف پذیری شبکه­سازی و اکتشاف انتخاب و ادغام این سه به مدل مفهومی پژوهش شده ارتباطی سه ساختار کارگاه طراحی معماری معمول (غیرآنلاین سنتی) انجام گرفت در ادامه با مدد از پارامترهای تکنولوژی ارتباطات و اطلاعات، رهیافت فرارشته­ای و در نهایت استفاده از مدل آموزشی 2030 لگوست با تأکید بر یادگیری بر خط و رویکرد فرارشته­ای و خود تنظیمی،  در جهت تدوین چهارچوب و مدل ساختاری ترکیبی نوین در جهت ارتقا فعالیت یادگیری کارگاه­های طراحی معمول فعلی تدوین شد.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/131/104