تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 تابستان 1404 1404 06 28 The Transmission of the Visual Traditions of the Herat School to Mughal Painting in India and the Role of Timurid Artists in the Formation of Mughal Art انتقال سنت‌های بصری مکتب هرات به نگارگری گورکانی هند و نقش هنرمندان تیموری در شکل‌گیری هنر مغولی 1 18 FA نسیم برومند کارشناسی ارشد، گروه هنرهای تجسمی تصویر سازی، دانشگاه هنر ایران ، تهران. ایران Journal Article 1404/01/16 <p>Mughal painting in India is regarded as one of the most distinguished pictorial traditions of the Islamic world, whose origins are profoundly connected to the visual traditions of Iran, particularly the Herat School. However, in much of the existing scholarship, this relationship has been explained as a linear and one-directional influence, and the active role of Timurid artists in the processes of transmission, reproduction, and transformation of these traditions has received comparatively little attention. The central problem of this study is to elucidate how the visual traditions of the Herat School were transmitted to Mughal painting and to examine the role of Timurid artists as cultural mediators in the formation of Mughal art. The objective of this article is to analyze the process through which the visual traditions of the Herat School were transferred to the Mughal court in India, with particular emphasis on the role of migrant Timurid artists, and to clarify the relationship between continuity and transformation in the formation of the independent identity of Mughal painting. The present research adopts a qualitative approach and is based on a descriptive–analytical and comparative methodology. The data were collected through library research and the examination of authoritative Persian and Western sources, and representative examples of paintings from the Herat School and early Mughal works—especially from the reigns of Humayun and Akbar—have been comparatively analyzed. The theoretical framework of the study is grounded in cultural transmission theory, intervisuality, and the concept of continuity and rupture in art history. The findings indicate that the visual traditions of the Herat School were transferred to Mughal painting through the migration of Timurid artists and the institutionalization of royal workshop structures. This transmission was not a form of passive imitation but rather a dynamic and creative process in which fundamental Herat elements—such as balanced composition, line-oriented design, and the logic of color organization—were preserved, while, in interaction with the cultural and political context of India, they underwent transformations including a tendency toward realism, the articulation of individuality, and a redefinition of the function of the image. Mughal painting thus emerged from an intercultural dialogue between the Herat tradition and the indigenous conditions of India, acquiring an identity that is at once independent and deeply rooted in the Timurid heritage.</p> <p>نگارگری گورکانی هند یکی از برجسته‌ترین سنت‌های تصویری جهان اسلام به‌شمار می‌آید که خاستگاه آن با سنت‌های بصری ایران، به‌ویژه مکتب هرات، پیوندی عمیق دارد. با این حال، در بسیاری از پژوهش‌ها، این پیوند به‌صورت تأثیرپذیری خطی و یک‌سویه تبیین شده و نقش کنش‌گرانه هنرمندان تیموری در فرایند انتقال، بازتولید و دگرگونی این سنت‌ها کمتر مورد توجه قرار گرفته است. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین چگونگی انتقال سنت‌های بصری مکتب هرات به نگارگری گورکانی و واکاوی نقش هنرمندان تیموری به‌عنوان واسطه‌های فرهنگی در شکل‌گیری هنر مغولی است.هدف این مقاله، تحلیل فرایند انتقال سنت‌های بصری مکتب هرات به دربار گورکانی هند با تأکید بر نقش هنرمندان مهاجر تیموری و تبیین نسبت میان تداوم و دگرگونی در شکل‌گیری هویت مستقل نگارگری مغولی است.پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و بر پایه روش توصیفی–تحلیلی و تطبیقی انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و بررسی منابع معتبر فارسی و لاتین گردآوری شده و نمونه‌هایی شاخص از نگاره‌های مکتب هرات و آثار اولیه نگارگری گورکانی، به‌ویژه دوره همایون و اکبرشاه، به‌صورت تطبیقی تحلیل شده‌اند. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر نظریه انتقال فرهنگی، بینابصری و مفهوم تداوم و گسست در تاریخ هنر است.یافته‌ها نشان می‌دهد که سنت‌های بصری مکتب هرات از طریق مهاجرت هنرمندان تیموری و نهادینه‌شدن ساختار کارگاه‌های سلطنتی به نگارگری گورکانی منتقل شده‌اند. این انتقال، نه تقلیدی منفعلانه، بلکه فرایندی پویا و خلاقانه بوده که در آن عناصر بنیادین هراتی همچون ترکیب‌بندی متعادل، طراحی خط‌محور و منطق رنگ‌پردازی تداوم یافته، اما در مواجهه با بستر فرهنگی و سیاسی هند دچار دگرگونی‌هایی چون گرایش به واقع‌گرایی، فردیت‌پردازی و تغییر کارکرد تصویر شده‌اند. نگارگری گورکانی حاصل گفت‌وگویی بینافرهنگی میان سنت هراتی و شرایط بومی هند است و هویتی مستقل و در عین حال ریشه‌دار در میراث تیموری دارد.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/143/110