تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 زمستان 1404 1404 12 10 Enhancing Satisfaction in Residential Neighborhoods Through Social Cohesion with the HPTED Approach ارتقاء رضایتمندی در محلات مسكوني از طریق انسجام اجتماعی  با رویکرد HPTED 1 22 FA شکوفه قاسمی گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامي، ساری، ایران راحله رستمی گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامي، ساری، ایران مبینا روحی گروه معماري، واحد نور، دانشگاه آزاد اسلامي، نور، ايران Journal Article 1404/07/13 <p>Enhancing resident satisfaction in residential neighborhoods is one of the most significant dimensions of improving urban quality of life, exerting a direct influence on individuals’ physical, psychological, and social well-being. One of the emerging approaches in this field is Health Promotion Through Environmental Design (HPTED), which emphasizes the design of urban environments in ways that not only strengthen residents’ physical and mental health but also enhance social cohesion and social justice. By considering human needs in spatial design, this approach creates healthy, equitable, and inclusive environments for social interaction. The purpose of this article is to investigate the impact of HPTED on enhancing social cohesion and resident satisfaction in residential neighborhoods. In this study, HPTED is considered an urban design framework that places particular emphasis on ensuring equitable access to resources, public spaces, and facilities for all social groups. By reinforcing the design of spaces that provide equal accessibility for all individuals, this approach can contribute to reducing inequalities, increasing social interactions, and ultimately strengthening residents’ sense of belonging and psychological security. The present article examines various dimensions of environmental design, including access to green spaces, appropriate lighting, public spaces for gathering and social interaction, and their impact on promoting public health. Furthermore, this study demonstrates that urban environmental design based on the HPTED approach not only enhances residents’ quality of life and well-being, but also, through adherence to principles of social justice, provides equal opportunities for all social groups, thereby reducing tensions and improving satisfaction within neighborhoods. The findings indicate that the HPTED approach can effectively contribute to strengthening social cohesion, improving quality of life, and enhancing perceptions of social justice within residential communities. By emphasizing the creation of equitable urban environments with equal access to resources and facilities, this approach is particularly effective in reducing inequalities and fostering neighborhoods characterized by stronger feelings of belonging and security among residents. In addition, the active participation of residents in urban design and planning processes, together with collaboration among architects and urban authorities, can lead to the development of more sustainable and equitable communities.</p> <p>ارتقای رضایتمندی ساکنان در محله‌های مسکونی یکی از مهم‌ترین ابعاد بهبود کیفیت زندگی شهری است که تأثیر مستقیمی بر سلامت جسمی، روانی و اجتماعی افراد دارد. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه، Health Promotion Through Environmental Design (HPTED) است که بر طراحی محیط‌های شهری تأکید دارد تا نه تنها سلامت فیزیکی و روانی ساکنان را تقویت کند، بلکه انسجام اجتماعی و عدالت اجتماعی را نیز ارتقا دهد. این رویکرد با در نظر گرفتن نیازهای انسانی در طراحی فضاها، محیطی سالم، برابر و عادلانه برای تعاملات اجتماعی ایجاد می‌کند.هدف این مقاله بررسی تأثیر HPTED بر ارتقای انسجام اجتماعی و رضایتمندی ساکنان محله‌های مسکونی است. در این تحقیق، HPTED به‌عنوان یک چارچوب طراحی شهری در نظر گرفته می‌شود که در آن به برقراری دسترسی عادلانه به منابع، فضاهای عمومی، و امکانات برای تمامی گروه‌های اجتماعی توجه ویژه‌ای می‌شود. این رویکرد با تقویت طراحی فضاهایی که دسترسی یکسان را برای همه افراد فراهم می‌آورد، می‌تواند به کاهش نابرابری‌ها، افزایش تعاملات اجتماعی و در نهایت تقویت احساس تعلق و امنیت روانی در ساکنان منجر شود.مقاله حاضر به بررسی ابعاد مختلف طراحی محیطی از جمله دسترسی به فضاهای سبز، نورپردازی مناسب، فضاهای عمومی برای تجمع و تعامل اجتماعی و تأثیر آن بر ارتقای سلامت عمومی می‌پردازد. همچنین این مطالعه نشان می‌دهد که طراحی محیط‌های شهری مبتنی بر HPTED نه تنها موجب افزایش کیفیت زندگی و سلامت ساکنان می‌شود، بلکه با توجه به اصول عدالت اجتماعی، فرصت‌های یکسانی را برای همه گروه‌های اجتماعی فراهم کرده و در نتیجه باعث کاهش تنش‌ها و ارتقای رضایتمندی در محله‌ها خواهد شد.نتایج تحقیق نشان می‌دهند که رویکرد HPTED می‌تواند به‌طور مؤثر در تقویت انسجام اجتماعی، بهبود کیفیت زندگی و ارتقای احساس عدالت اجتماعی در جوامع مسکونی نقش ایفا کند. این رویکرد با تأکید بر ایجاد محیط‌های شهری منصفانه و با دسترسی برابر به منابع و امکانات، به‌طور ویژه در کاهش نابرابری‌ها و ایجاد محله‌هایی با احساس تعلق و امنیت بیشتر برای ساکنان مؤثر است. به علاوه، مشارکت فعال ساکنان در فرآیند طراحی و برنامه‌ریزی شهری و همکاری میان معماران و مسئولین شهری می‌تواند به ایجاد جوامع پایدارتر و عادلانه‌تر منجر شود.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/166/143