تجلی هنر در معماری و شهرسازی 2 پیاپی 6 1403 11 30 Reviving Iran’s Heritage: The Role of Modern Materials in the Conservation of Historic Structures احیای میراث ایران: نقش مصالح مدرن در حفاظت از بناهای تاریخی 141 153 FA سارا سادات تقوی دهاقانی کارشناس ارشد، گروه پژوهش هنر‌، دانشکده هنر، دانشگاه علم هنر، اردکان، ایران. حمیده جعفری استادیار، گروه معماری و شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ناصر پورسعید دانشجوی دکتری، گروه عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. کیومرث احمدی دکتری، گروه علوم انسانی ، مرکز شهدای مکه، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 1403 09 11 <p>The integration of modern engineered materials into the conservation of Iran’s earthquake-prone and culturally rich historic structures has accelerated over the past decade. This article systematically reviews global and Iranian case studies to evaluate the compatibility, durability, and authenticity of advanced composites (e.g., carbon and glass Fiber-Reinforced Polymers [FRP]), Textile Reinforced Mortars (TRM), geopolymer adhesives, and nano-reinforcing materials. Using a PRISMA-inspired methodology, over 80 peer-reviewed sources were examined, of which 51 key studies were analyzed in-depth. Quantitative synthesis indicates that FRP wrapping can increase the in-plane shear strength of unreinforced masonry walls by up to 88% and ductility by 38%, whereas lime mortars reinforced with basalt fibers retain 95–98% of the masonry’s original breathability. Geopolymer grouts formulated with locally sourced volcanic pumice achieve compressive strengths of 12 to 15 MPa and water absorption rates below 20%, demonstrating excellent compatibility with historic stone substrates. However, the improper use of cementitious or impermeable coatings has resulted in irreversible moisture entrapment and façade damage at several Iranian heritage sites. We conclude that a balanced mechanical approach—prioritizing chemical and hygrothermal compatibility—enables effective deployment of modern materials while preserving authenticity. Practical guidelines and educational strategies are proposed for Iranian heritage professionals to ensure sustainable and minimally invasive interventions.</p> <p>ادغام مصالح مهندسی مدرن در حفاظت از سازه‌های تاریخی مستعد زلزله و غنی از فرهنگ ایران در طول دهه گذشته شتاب گرفته است. این مقاله به طور سیستماتیک مطالعات موردی جهانی و ایرانی را برای ارزیابی سازگاری، دوام و اصالت کامپوزیت‌های پیشرفته (به عنوان مثال، FRP کربن و شیشه)، ملات‌های تقویت‌شده با پارچه (TRM)، چسب‌های ژئوپلیمری و نانومواد تقویت‌کننده بررسی می‌کند. با استفاده از روش‌شناسی الهام گرفته از پریسما، بیش از 80 منبع بررسی‌شده توسط همتایان بررسی شد که از این تعداد 51 مطالعه کلیدی به طور عمیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سنتز کمی نشان می‌دهد که پوشش FRP می‌تواند مقاومت برشی درون صفحه‌ای دیوارهای آجری غیرمسلح را تا 88٪ و شکل‌پذیری را 38٪ افزایش دهد، در حالی که ملات‌های آهکی الیاف بازالت 95-98٪ از قابلیت تنفس اولیه سنگ‌تراشی را حفظ می‌کنند. دوغاب‌های ژئوپلیمری که با پوکه معدنی محلی فرموله شده‌اند، به مقاومت فشاری ۱۲ تا ۱۵ مگاپاسکال و جذب آب زیر ۲۰ درصد دست می‌یابند که کاملاً با زیرلایه‌های سنگی تاریخی مطابقت دارد. با این حال، استفاده نادرست از پوشش‌های سیمانی یا نفوذناپذیر منجر به حبس رطوبت برگشت‌ناپذیر و آسیب‌های نما در چندین مکان ایرانی شده است. ما نتیجه می‌گیریم که یک رویکرد متعادل مکانیکی، با اولویت‌بندی شیمیایی و سازگاری رطوبتی-حرارتی، امکان استفاده مؤثر از مصالح مدرن را در عین حفظ اصالت فراهم می‌کند. دستورالعمل‌های عملی و استراتژی‌های آموزشی برای متخصصان میراث ایران برای تضمین مداخلات پایدار و کم تهاجمی پیشنهاد شده است.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/42/50