تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 بهار 1404 1404 03 20 Modeling the National Housing Programming Process to Improve Effectiveness and Reduce Costs مدل‌سازی فرآیند برنامه‌دهی مسکن ملی به‌منظور بهبود اثربخشی و کاهش هزینه‌ها 1 20 10.61838/jmaaue.51 FA سپهر ادیب زاده گروه معماری، واحد بین المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران بهمن ادیب زاده گروه معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران علی اکبری گروه معماری، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1403 10 24 <p>To achieve the goals of national housing initiatives, it is essential to utilize advanced planning models in conjunction with a comprehensive and integrated approach. Accordingly, the aim of this study is to model the national housing programming process in order to reduce costs and enhance effectiveness. This study is a developmental-applied research conducted using a qualitative method. Data collection tools included semi-structured interviews and a questionnaire. The statistical population consisted of 30 experts and managers in the fields of housing and urban planning, selected through purposive sampling. Interview data were analyzed using qualitative content analysis, which involved transcription of interviews, initial coding, clustering of similar codes, and extraction of key themes. In the final phase, seven proposed models were formulated and used to design a 22-item questionnaire based on the Likert scale. A second sample of 90 professors and relevant experts was selected using the snowball sampling method. Quantitative data were analyzed using the Best-Worst Method (BWM) weighting model. The results indicate that the criteria of demand forecasting, resource optimization, financial resource provision, and risk identification hold the highest importance across the various models. The scheduling and resource optimization model, with the lowest inconsistency and the highest optimal weight, provides the most accurate basis for decision-making. The needs analysis and demand forecasting model and the public-private partnership model also demonstrated high significance. In contrast, the budgeting and financial resources model showed the highest level of inconsistency, indicating a need for improvement in comparative assessments. The findings of this study suggest that national housing planning, using the proposed models—ranked by importance as follows: scheduling and resource optimization, public-private partnership model, new construction technology models, needs analysis and demand forecasting, quality management model, risk analysis model, and budgeting and financial resource provision model—is optimally achievable.</p> <p>برای دستیابی به اهداف طرح‌های مسکن ملی، ضروری است که از مدل‌های برنامه‌ریزی پیشرفته به همراه رویکردی جامع و همه‌جانبه استفاده شود. در این راستا، هدف این تحقیق مدلسازی فرآیند برنامه‌دهی مسکن ملی به منظور کاهش هزینه و بهبود اثربخشی بوده است. این تحقیق توسعه‌ای-کاربردی با استفاده از روش کیفی انجام شده است. ابزار گردآوری داده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، و پرسشنامه بود. جامعه آماری شامل 30 نفر از کارشناسان و مدیران حوزه مسکن و برنامه‌ریزی شهری بوده که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. تحلیل مصاحبه‌ها با روش تحلیل محتوای کیفی انجام شد که شامل پیاده‌سازی متن مصاحبه‌ها، کدگذاری اولیه، ترکیب کدهای مشابه و استخراج تم‌های اصلی بود. در مرحله نهایی، 7 مدل پیشنهادی تدوین شد و از آن‌ها برای طراحی یک پرسشنامه 22 سؤالی بر اساس طیف لیکرت استفاده شد. جامعه دوم شامل 90 نفر از اساتید و کارشناسان مرتبط بود که با روش گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از مدل وزن‌دهی BWM  تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که معیارهای پیش‌بینی تقاضا، بهینه‌سازی منابع، تأمین منابع مالی و شناسایی ریسک‌ها در مدل‌های مختلف بیشترین اهمیت را دارند. مدل زمان‌بندی و بهینه‌سازی منابع با کمترین میزان ناسازگاری و بالاترین وزن بهینه، دقیق‌ترین تصمیم‌گیری را ارائه می‌دهد. مدل تحلیل نیازها و پیش‌بینی تقاضا و مدل مشارکت عمومی و خصوصی نیز اهمیت بالایی دارند. در مقابل، مدل بودجه‌بندی و منابع مالی دارای بیشترین ناسازگاری است و نیاز به بهبود در مقایسات دارد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی طرح مسکن با استفاده از مدل‌های پیشنهادی، به ترتیب اهمیت شامل زمان‌بندی و بهینه‌سازی منابع، مدل مشارکت عمومی- خصوصی، مدل‌های فناوری‌های نوین ساخت‌وساز، مدل تحلیل نیازها و پیش‌بینی تقاضا، مدل مدیریت کیفیت، مدل تحلیل ریسک و مدل بودجه‌بندی و تأمین منابع مالی، به شکلی بهینه امکان‌پذیر است.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/51/58