تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 بهار 1404 1404 03 20 Investigation and Explanation of Climate's Impact on Housing Typology During the Pahlavi Era in Tehran (Case Study: District 1) بررسی و تبیین تاثیر اقلیم بر تیپولوژی مسکن دوره ی پهلوی در شهر تهران  ( مورد مطالعه منطقه یک ) 1 11 10.61838/jmaaue.61 FA حسین ذوالفقاری گروه معماری، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران. شهریار شقاقی گروه معماری، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران. عباس غفاری گروه معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی، تبریز، ایران. امیر حق جو گروه معماری، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران. Journal Article 1403 12 05 <p>This study examines the profound impact of architecture during the Pahlavi era (1925–1979) on Tehran's urban landscape. The research demonstrates that modernization policies during this period led to fundamental transformations in Tehran's architecture, marked by a shift from traditional introverted styles to modern extroverted patterns. </p> <p>During the **early Pahlavi period (1925–1941)**, despite the preservation of some traditional architectural elements, urban structures were predominantly shaped by Western influences. This trend intensified in the **late Pahlavi period (1941–1979)**, resulting in the emergence of modern buildings with international characteristics. While these developments contributed to urban infrastructure expansion and economic growth, they also brought significant negative consequences, including the destruction of historical fabrics, a rupture in architectural identity, and heightened social tensions. </p> <p>The study emphasizes that a comprehensive understanding of this era requires a multidimensional analysis of the political, economic, and cultural factors influencing architecture. The findings provide a valuable framework for analyzing contemporary architectural developments in Iran. </p> <p>مقاله حاضر به بررسی تأثیرات عمیق معماری دوره پهلوی (۱۹۲۵-۱۹۷۹) بر سیمای شهری تهران می‌پردازد. این پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌های مدرنیزاسیون در این دوره منجر به دگرگونی بنیادین در معماری تهران شد، به طوری که شاهد انتقال از سبک‌های سنتی درون‌گرا به الگوهای مدرن برون‌گرا بودیم. در دوره پهلوی اول (۱۹۲۵-۱۹۴۱)، با وجود حفظ برخی عناصر معماری سنتی، ساختارهای شهری عمدتاً تحت تأثیر الگوهای غربی شکل گرفتند. این روند در دوره پهلوی دوم (۱۹۴۱-۱۹۷۹) با شدت بیشتری ادامه یافت و منجر به ظهور ساختمان‌های مدرن با ویژگی‌های بین‌المللی شد. هرچند این تحولات باعث توسعه زیرساخت‌های شهری و رشد اقتصادی گردید، اما پیامدهای منفی قابل توجهی نیز به همراه داشت، از جمله تخریب بافت‌های تاریخی، ایجاد گسست در هویت معماری و بروز تنش‌های اجتماعی. مقاله بر این نکته تأکید دارد که درک کامل این دوره مستلزم بررسی همه‌جانبه ابعاد سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تأثیرگذار بر معماری است. یافته‌های این پژوهش می‌تواند چارچوبی ارزشمند برای تحلیل تحولات معماری معاصر ایران فراهم آورد.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/61/60