تجلی هنر در معماری و شهرسازی 3 بهار 1404 1404 03 01 Semiotic Analysis of Silence in Fashion Design Based on Peirce’s Triadic Reading of Visual Signs بررسی نشانه‌شناختی سکوت در طراحی لباس بر اساس خوانش سه‌گانه پیرس از نشانه‌های بصری 1 23 10.61838/jmaaue.67 FA فرناز میرکاظمی گروه هنر، واحد تهران مرکزي، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران. فاطمه شاهرودی گروه پژوهش هنر، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. محمدرضا مریدی گروه هنر، دانشگاه هنر تهران، تهران، ایران. Journal Article 1403/11/02 <p>This study, aiming to conduct a semiotic analysis of silence in contemporary Iranian women’s fashion design, seeks to examine silence at the level of visual signs through Peirce’s triadic framework of icon, index, and symbol. The theoretical section of the research, drawing on case-based approaches (such as those of Shirin Gild, Araz Fazaili, and Mehrnoush Shah Hosseini) and philosophical perspectives (including the views of Wittgenstein, Derrida, and Barthes), conceptualizes silence and subsequently redefines it within the Peircean semiotic system. The research method is qualitative, employing a visual semiotic analysis approach. The study sample comprises a collection of conceptual and contemporary clothing designs by Iranian designers from the 2010s, which are evaluated in terms of form, color, texture, and spatial structure. Data were collected and interpreted through a combination of visual observation, comparative analysis, and decoding of visual constructs. In the applied analysis section, the works of three prominent contemporary Iranian designers—Shirin Gild, Araz Fazaili, and Mehrnoush Shah Hosseini—were examined semiotically. The findings indicate that these designers, through the use of simple forms, neutral colors, and the elimination of superfluous ornamentation, employ the visual language of silence as a cultural, aesthetic, and even political strategy. In Shirin Gild’s works, minimalism—drawing inspiration from traditional Iranian attire and removing seductive signs—transforms into a language of silence, dignity, and critical engagement. Fazaili’s designs, by reinterpreting rural elements and removing visual extravagance, present silence as cultural resistance and a reflection of feminine identity. Likewise, Mehrnoush Shah Hosseini’s works, by integrating the language of traditional architecture with fashion design, recreate silence not only through elimination but also through geometry, material, and space. This analysis provides a more nuanced understanding of the role of clothing in representing Iranian women’s identity, the social meaning-making systems, and the relationship between design, the body, and culture.</p> <p>این پژوهش با هدف بررسی نشانه‌شناختی سکوت در طراحی لباس زنان ایرانی معاصر، تلاش دارد تا از طریق چارچوب سه‌گانه پیرس آیکن، ایندکس و سمبل سکوت را در سطح نشانه‌های بصری مورد تحلیل قرار دهد. بخش نظری تحقیق، با اتکا به رویکردهای موردی مانند (شیرین گیلد، آراز فضائلی و مهرنوش شاه حسینی) و فلسفی (از جمله آرای ویتگنشتاین، دریدا و بارت)، زمینه مفهومی سکوت را تبیین کرده و سپس آن را در نظام نشانه‌شناسی پیرسی بازتعریف می‌کند. روش تحقیق به‌صورت کیفی و با بهره‌گیری از رویکرد تحلیل نشانه‌شناختی بصری طراحی شده است. نمونه‌های مورد بررسی شامل مجموعه‌ای از طراحی‌های لباس مفهومی و معاصر طراحان ایرانی در دهه ۱۳۹۰ خورشیدی است که از منظر فرم، رنگ، بافت، و ساختار فضایی لباس مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. داده‌ها به‌صورت ترکیبی از مشاهده تصویری، تحلیل تطبیقی، و رمزگشایی از سازه‌های دیداری جمع‌آوری و تفسیر شده‌اند. در بخش تحلیل مصداقی، آثار سه طراح برجسته معاصر ایرانی شیرین گیلد، آراز فضائلی و مهرنوش شاه‌حسینی، مورد بررسی نشانه‌شناختی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این طراحان با بهره‌گیری از فرم‌های ساده، رنگ‌های خنثی و حذف تزئینات زائد، زبان بصری سکوت را به‌عنوان استراتژی‌ای فرهنگی، زیبایی‌شناختی و حتی سیاسی به کار گرفته‌اند. در آثار شیرین گیلد، مینیمالیسم با الهام از پوشش سنتی ایرانی و با حذف نشانه‌های اغواگر، به زبان سکوت، وقار و کنش انتقادی بدل شده است. طراحی‌های فضائلی با بازخوانی عناصر روستایی و حذف زرق‌وبرق‌های تصویری، سکوت را به‌مثابه مقاومت فرهنگی و بازتاب هویت زنانه عرضه کرده‌اند. همچنین آثار مهرنوش شاه‌حسینی با تلفیق زبان معماری سنتی و طراحی لباس، سکوت را نه‌فقط در حذف، بلکه در هندسه، ماده و فضا بازآفرینی می‌کنند. این تحلیل، امکان درک دقیق‌تری از نقش لباس در بازنمایی هویت زن ایرانی، نظام‌های معنابخش اجتماعی، و رابطه میان طراحی، بدن و فرهنگ را فراهم می‌آورد.</p> https://jmaaue.org/index.php/jmaaue/article/download/67/63