مطالعه تطبیقی فرنگی سازی در پیکره های موضوعی محمد زمان و علی قلی بیک جبادار
کلمات کلیدی:
پیکره های موضوعی, فرنگی سازی, محمد زمان, علی قلی بیگ جبادارچکیده
با انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان توسط شاه عباس اول، اروپاییان وارد ایران به خصوص اصفهان شدند که به موجب این امر هنرمندان تحت تأثیر نقاشیهای اروپایی قرار گرفتند. نقاشی ایران که خیالی، فاقد پرسپکتیو و سایه روشن بود. دیگر پاسخگوی طبع هنرمندان و پادشاهان صفوی نبود؛ چرا که پادشاهان می خواستند چهره آنها مانند آثار اروپاییان واقع گرا و به طبیعت نزدیک باشد. از این رو در زمان شاه عباس دوم، دو هنرمند به نامهای محمد زمان و علی قلی بیک جبادار نقاشیهای خود را به شیوه اروپاییان با حفظ سنتهای ایرانی به تصویر می کشیدند. در نتیجه سبکی به نام فرنگی سازی در ایران به وجود آمد. محمد زمان و علی قلی بیک جبادار، این دو، تا پایان قرن یازدهم فعال بودند. در پژوهش حاضر به بررسی عوامل تأثیرگذار در شکل گیری اسلوب فرنگی سازی در نقاشی های این دو هنرمند، ویژگیهای سبکی و نیز وجوه اشتراک و افتراق آثار پیکره نگاریهای محمد زمان و علی قلی بیک جبادار پرداخته شده است.با توجه به این هدف دو پرسش زیر مطرح شده است: الف- عوامل تأثیرگذار در شکل گیری اسلوب فرنگی سازی در آثار این دو هنرمند، محمد زمان و علی قلی بیک جبادار کدامند؟ ب- وجوه اشتراک و افتراق آثار پیکره نگاریهای محمد زمان و علی قلی بیک جبادار چیست؟ پاسخ به این پرسشها به روش توصیفی- تحلیلی و با مطالعه تطبیقی بوده و اطلاعات مورد نیاز به روش کتابخانه ای و مشاهده آثار گردآوری شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که عواملی مانند ورود اروپاییان به ایران، ارتباط هند و ایران، ارمنیانی که در جلفا زندگی می کنند، علاقه پادشاهان صفوی، به خصوص شاه عباس دوم به نقاشی باعث شد که مکتب اصفهان تحت تأثیر نقاشیهای اروپایی و هندی قرار بگیرد ولی آثار هنرمندانی مانند محمد زمان و علی قلی جبه دار ماهیت ایرانی بودن خود را حفظ کردند و ترکیبی از هنر شرقی و غربی را در قرن یازدهم به وجود آوردند؛ و در نتیجه سبکی ترکیبی مخصوص به خود را به وجود آوردند.
دانلودها
مراجع
1. Azhand Yq. The Isfahan School of Miniature Painting. Tehran: Iranian Academy of Arts; 2014.
2. Rahnavard Z. History of Iranian Art in the Islamic Period: Persian Miniature Painting. Tehran: Organization for Researching and Composing University Textbooks in the Humanities (SAMT), Center for Humanities Research and Development; 2007.
3. Radfar A. Interaction between Literature and Art in the Isfahan School. Tehran: Iranian Academy of Arts; 2006.
4. Javani A. Collected Articles on Persian Miniature Painting2007.
5. Masoudi-Amin Z. Europeanization in the Miniature Painting of the Isfahan School: A Cultural Approach. Scientific-Research Journal of the Nazar Research Center for Art, Architecture and Urbanism. 2016(38):39-46.
6. Soudavar A. Art of the Persian Courts. Tehran: Karang; 2001.
7. Shad Qazvini P. Examining the Principles and Foundations of Traditional Iranian Arts: A Look at the Book Seven Decorative Principles of Iranian Art. Art and Architecture. 2014(3-4):41-60.
8. Moeinoddini M, Assar Kashani E. The Evolution of the Aesthetics of Nature in Single-Page Paintings of the Isfahan School. Jelve-ye Honar. 2013(9):77-90.
9. Zoka Y, Welch SC. The Life and Works of Mohammad Zaman: Miniatures of the Iranian and Indian Schools. Tehran: Farhangsara (Yassavoli); 1994.
10. Minassian L. Master Minas: The Famous Painter of Julfa. Art and Architecture: Art and People. 1977(179):28-30.
11. Azhand Yq. Ali-Qoli Beg Jabbadar-Ketabdar. Honar-ha-ye Ziba. 2002(16):83-90.
12. Azhand Yq. Library and Painting-House Organization in the Isfahan School. Golestan-e Honar. 2005(2):44-50.
13. Javani A. Foundations of the Isfahan School of Painting. Tehran: Iranian Academy of Arts; 2006.
14. Hafeznia M. An Introduction to Research Methodology in the Humanities. Tehran: SAMT Publications; 2018.
15. Hedayat H. A Review of the Life and Works of Mohammad Zaman, the Safavid-Era Miniaturist: Captive of the Temptations of Infatuation and Deception. Art and Architecture. 1986(11):66-87.
دانلود
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 2025 Mahnaz Abdolmaleki

این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.