بازخوانی فرم، فضا و فرآیند طراحی در خانههای مسکونی تهران در دهههای 1330 تا 1350 خورشیدی
معماری کنونی ایران یا معماری معاصر ایران مسیر پر فراز و نشیبی را در طی بیش از یک صد سال اخیر در سیر تکوین و توسعه خود پیموده است. بروز و نمود متنوع شکلی معماری معاصر تناقضات و پیچیدگیهای فراوانی را جهت شناخت معماری این دوره پیش روی ما قرار میدهد.معماری معاصر ایران به ویژه در تهران در دهههای 30تا50 خورشیدی دستخوش دگرگونیهای ماهیتی و هویتی شده است. این پژوهش تلاش میکند که فرم و فضا را در فرآیند طراحی خانههای مسکونی دهههای 30 تا50خورشیدی در تهران را باز خوانی نماید و با نگاهی عمیق به معماری معاصر ایران و بویژه تهران جریانات و گفتمانهای این دوره را باز نمایی کند. پرسش اصلی چنین بوده است: رویکرد اصلی معماران نسل سوم در فرآیند طراحی مسکن مسکونی چه بوده است؟ در بخش اول از روش مطالعه موردی و روش تفسیری- تحلیلی بهره گرفته و در بخش دوم از روش بررسی اسناد و مدارک (روش اسنادی) و روش توصیفی استفاده شد. شیوه گردآوری اطلاعات در بخش اول گردآوری اطلاعات از نمونههای موردی است و شیوه گردآوری اطلاعات در بخش دوم استفاده از اسناد و مدارک (کتاب ها، پژوهش ها، و مقالات و...) میباشد. روش تجریه و تحلیل در این پژوهش تفسیری- تحلیلی میباشد. نتایج نشان داد که دگرگونی پارادایمهای طراحی معماری و نیز دگرگونی عوامل تاثیر گذار بر شکل گیری معماری از یک سو و گرایش به هنر تودهای از دیگر سو اثر معماری و دگرگونی عوامل در روند شکل گیری اندیشه در فرآیند طراحی مشاهده میشود. شاخصه ساخت شناسی معماری بناهای مسکونی در دهه 30 شاخصه مدرن و در دهه 40 شاخصه مدرنیسم عالی، سر درگمی در یک سبک معماری و در دهه 50 مولفههای استفاده از هندسه ایرانی- اسلامی ذیل شاخصه سنت گرا بود.